Ποιος είσαι εσύ που θα μου πεις για τη ζωή που επέλεξα να ζήσω, τη στιγμή που εσύ δεν έχεις αποδεχτεί τον εαυτό σου και επέλεξες να ζήσεις μια μίζερη ζωούλα πίσω από την ασφάλεια ενός γάμου; Ενός γάμου που απλά καλύπτει την εικόνα που θέλουν οι άλλοι να έχεις για την κοινωνία και τον [...]
Υπάρχει ένα σπάνιο, σχεδόν εξωτικό είδος ανθρώπου που ευδοκιμεί μόνο σε συγκεκριμένα οικοσυστήματα: σε roof gardens με θέα την Ακρόπολη, σε εγκαίνια που μυρίζουν prosecco και δημόσιες σχέσεις, σε καλοκαιρινά events όπου το dress code είναι «χαλαρή πολυτέλεια με έντονη απελπισία». Είναι η Ελληνίδα socialite — ή, για να είμαστε ακριβείς, η αυτοανακηρυγμένη socialite. Εκείνη [...]
Ξυπνάς εκεί γύρω στα 40 — μπορεί και λίγο παραπάνω — και δεν είναι το ξυπνητήρι που σε ταράζει. Δεν είναι ούτε η μέση που σε προδίδει ούτε τα μάτια που αρχίζουν να ψάχνουν το φως με μια ελαφριά δυσπιστία. Είναι εκείνη η αθόρυβη, σχεδόν ανεπαίσθητη απορία που κάθεται στο στήθος σου σαν γάτα που [...]
Δεν είναι πια κατρακύλα. Είναι ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο, με soundtrack από μεσημεριανά πάνελ και χορηγία από απορρυπαντικά που υπόσχονται να βγάλουν λεκέδες—εκτός από αυτούς που έχουν ποτίσει ανεπανόρθωτα την ελληνική τηλεόραση. Κάποτε, η τηλεόραση ήταν ένα παράθυρο στον κόσμο. Τώρα είναι ένα παραθυράκι μπάνιου που το ανοίγεις και σε χτυπάει η μπόχα της αποχέτευσης. [...]
Υπάρχει μια ιδιαίτερη μορφή παιδαγωγικής που άνθισε στην ελληνική οικογένεια των δεκαετιών του ’80 και του ’90. Δεν βασιζόταν σε βιβλία, ούτε σε επιστημονικές γνώσεις, ούτε –ο Θεός να μας φυλάει– σε ειλικρίνεια. Βασιζόταν στην πιο παλιά και δοκιμασμένη μέθοδο διαχείρισης δύσκολων θεμάτων: το ψέμα με δημιουργική φαντασία. Και αν υπάρχει ένα θέμα στο οποίο [...]
Υπάρχει μια παρεξήγηση τόσο διαδεδομένη όσο η κακή φέτα σε τουριστική ταβέρνα: η ιδέα ότι ο εγωισμός είναι κάτι απαραιτήτως κακό. Ότι ο άνθρωπος που λέει «όχι», που βάζει όρια, που δεν διαλύεται σαν παγάκι σε ποτήρι φραπέ για να ικανοποιήσει τους πάντες, είναι – τι φρίκη! – εγωιστής. Και κάπως έτσι ζούμε σε μια [...]
Υπάρχει κάτι βαθιά ειρωνικό στον σύγχρονο άνθρωπο: έχει περισσότερα από ποτέ και απολαμβάνει λιγότερα από ποτέ. Ζει σε σπίτια μεγαλύτερα από εκείνα των προγόνων του, κρατά στα χέρια του συσκευές που συμπυκνώνουν τη γνώση αιώνων, ταξιδεύει με ευκολία, έχει επιλογές, ευκαιρίες, φωνή. Κι όμως, παραμένει ανικανοποίητος. Μόνιμα. Σχεδόν επαγγελματικά. Η αδηφαγία του “κι άλλο” έχει [...]
Η σχέση μου με το φαγητό πάντα ήταν λίγο… έντονη. Όχι «μαγειρεύω γκουρμέ» έντονη — ας είμαστε σοβαροί — αλλά «αν υπήρχε ολυμπιακό άθλημα συναισθηματικής υπερφαγίας, θα είχα κατεβάσει δύο χρυσά μέχρι τα 16». Στην εφηβεία μου, το φαγητό ήταν κάτι σαν τοξικός πρώην: ήξερα ότι δεν μου κάνει καλό, αλλά επέστρεφα σε αυτό με [...]
Υπάρχουν στιγμές που η κοινωνία μας μοιάζει να έχει χάσει κάθε αίσθηση μέτρου — όχι επειδή οι άνθρωποι έγιναν ξαφνικά κακοί, αλλά γιατί όλα γύρω μας μετριούνται σε προβολή, σε εικόνα, σε “πώς δείχνει”. Η ουσία ξεθωριάζει, και μένει μόνο η βιτρίνα. Και κάπου μέσα σε αυτή τη λατρεία του φαίνεσθαι, η πιο βαθιά πράξη [...]
Ξέρεις τι μου ’ρχεται να πω τελευταία; Πως έχουμε γίνει όλοι λίγο ξεναγοί σε ξένους που δεν θέλουν να ξεναγηθούν. Έρχονται, κοιτάνε γύρω τους, βγάζουν selfies μπροστά στην Ακρόπολη και σου λένε με ύφος “ναι, ωραίο, αλλά θα μπορούσε να έχει Wi-Fi”. Όχι φίλε μου. Η Ακρόπολη δεν χρειάζεται Wi-Fi. Η Ακρόπολη είναι το Wi-Fi. [...]
